Sevginin bir diğer adı da; çiledir, katlanmaktır, fedakarlıktır. Hasretle, gözyaşları ile insanın içinin kirlerini yıkamasıdır.İnsanlardan bir insan olmanın dışına çıkarak yücelmesidir. Sevdiğinin adını, dağlara, taşlara, yeryüzü ve gökyüzüne, sevinç ve hüzne, çiçeklere, ırmaklara yazdırmak; kurtlara, kuşlara, bütün insanlara ezberletmektir esas olan.
Esas olan Ferhat olup dağları delmektir Şirin için…
Kerem gibi yanmaktır Aslının sevgisi adına…
Mecnun olup Leyla’nın yüreğine düşmek ve orada erimektir sonsuza kadar; eğer’leri, çünkü’leri, şartları düşünmeden.
Yunus olmak değil midir önemli olan!..
Yunus olmak ve şartlar ne olursa olsun “Bana seni gerek seni!” diyebilmektir aslolan.
Ve Yaşar Nezihe Hanımın dediği gibi:
“Mecnun isen ey dil sana Leyla mı bulunmaz…” deyip sonra bilinen Mecnun’dan daha ötelerde yaşanmış bir sevdayı Leyla adına mısralara dökmek değil midir sevgi?
…………..
“Ben de Mecnun’dan füzun aşıklık isti’dadı var
Aşık-ı sadık menem Mecnu’nun ancak adı var!..” diyen Fuzulî’nin iddiasının bugün de dile getirebilme cesaretini gösteren bu şiirimsileri; yukarıda arz olunan sevgi adına değerlendirirseniz; mısraların sahibi olan yüreği sevindirmiş olursunuz…
